نان و محصولات نانوایی جزو لذت‌های روزمره ما هستند، اما همه فروشگاه‌هایی که این محصولات را عرضه می‌کنند، نان‌های خود را به صورت دستی و در محل تهیه نمی‌کنند. برخی از این فروشگاه‌ها فقط نان‌های آماده یا نیمه‌آماده را که گاهی منجمد شده‌اند، می‌پزند و به فروش می‌رسانند.
فرانک توماس، رئیس انجمن نانوایان بزرگ پاریس و منطقه هوت-دو-سن، در گفتگو با رسانه‌ها تأکید می‌کند که اولین نشانه برای شناسایی نانوایی‌های واقعی، نام و تابلو فروشگاه است. او می‌گوید: «اگر فروشگاه با عنوان «نانوا» شناخته شود، یعنی نانوا خمیر را در محل ورز می‌دهد و نان را می‌پزد.»
از سال ۱۹۹۸، استفاده از عنوان «نانوا» تحت قوانین خاصی قرار دارد که تضمین می‌کند نان از ابتدا تا انتها در همان محل تهیه شده است؛ از ورز دادن خمیر گرفته تا تخمیر، شکل‌دهی و پخت نهایی. استفاده از خمیر منجمد آماده برای نان‌هایی که با این عنوان عرضه می‌شوند، ممنوع است.
اما باید مراقب اصطلاحات دیگری مانند «فورنیل» (محل پخت نان)، «دپو د پن» (محل نگهداری نان) یا «ترمینال پخت» بود، زیرا این عبارات تضمینی برای تولید نان در محل نیستند. در این موارد ممکن است فروشگاه نان‌های آماده یا نیمه‌آماده را دریافت و فقط آنها را در محل بپزد.
فرانک توماس تأکید می‌کند: «نانواهایی که نان خود را تولید نمی‌کنند و از محصولات منجمد استفاده می‌کنند، حق ندارند از عنوان نانوا استفاده کنند.» همچنین ظاهر فروشگاه یا وجود تنور به تنهایی نمی‌تواند نشان‌دهنده تولید واقعی نان در محل باشد، زیرا ویترین پر از نان تازه همیشه به معنای تولید دستی نیست.
برای اطمینان بیشتر، می‌توان به دنبال نشان «نانواگری فرانسه» بود. این نشان تضمین می‌کند که نانوا تمام محصولات خود را از ابتدا تا انتها در همان محل تولید می‌کند و از استانداردهای کیفی بالایی برخوردار است.
دریافت این نشان مستلزم رعایت یک منشور دقیق است که شامل بهداشت، رفتار با مشتری و شفافیت در قیمت‌گذاری می‌شود. همچنین تعهداتی مانند اهدای نان‌های باقی‌مانده به خیریه‌ها و داشتن حداقل یک نفر در تیم که در حال آموزش است، از شرایط این نشان است.
