یک مربی تربیتی بریتانیایی که سال‌ها خود را والد سختگیر می‌دانست و همسرش را فردی بسیار بخشنده، تجربه خود را درباره روش‌های متفاوت تربیت فرزندان به اشتراک گذاشته است. او که در ابتدا با حذف وسایل الکترونیکی، استفاده از روش «راه رفتن شرم‌آور» و تنبیهات متعدد سعی داشت نظم را برقرار کند، متوجه شد این روش‌ها باعث اختلاف جدی در زندگی زناشویی‌شان شده است. همسرش این تنبیهات را بی‌فایده و تنها دلسردکننده برای کودکان می‌دانست.
با گذشت زمان و مشاهده واکنش‌های فرزندان و تأثیر این روش‌ها بر زندگی خانوادگی، این پدر به این نتیجه رسید که هیچ‌کدام از دو روش سختگیرانه یا بخشنده به تنهایی مؤثر نیستند. بهترین راهکار، تصمیم‌گیری مشترک، آزمایش روش‌ها و سپس اصلاح خطاها است.
اشتباه بزرگ والدین در مقابل کودکان
در بسیاری از خانواده‌ها، یکی از والدین نقش «بد» را بازی می‌کند که محدودیت‌ها را تعیین می‌کند و دیگری آزادی کودک را حمایت می‌کند. یکی نگران آسیب روانی کودک است و دیگری نگران تبدیل شدن کودک به فردی خودخواه و ناتوان در مواجهه با واقعیت‌های زندگی. مهم است که والدین در حضور کودک با هم مخالفت نکنند، زیرا این موضوع باعث احساس گناه و سردرگمی در کودک می‌شود. مسئله اصلی، اتحاد والدین است نه اختلاف نظر آنها.
تجربه شخصی و تغییر نگرش
الکس تریپر، مربی تربیتی، می‌گوید که او تا زمانی که به نتایج واقعی نگاه نکرده بود، به روش سختگیرانه خود ایمان داشت. اما وقتی دید که پس از تنبیه، کودکش احساس گناه بی‌مورد می‌کند و دیگری بدون تغییر رفتار، فقط خسته و بی‌تفاوت شده است، متوجه شد این روش‌ها کارآمد نیستند. به جای برخورد قضاوتی، آنها شروع به دیدن هر قانون به عنوان یک فرضیه کردند که باید آزمایش شود.
برای مثال، آنها توافق کردند که برای دو هفته اگر تکالیف انجام نشد، یک پیامد مشخص اعمال شود و سپس نتیجه را بررسی کنند. نکته مهم این است که باید دید چه کسی هزینه اجرای این محدودیت را می‌پردازد، زیرا ممنوع کردن استفاده از صفحه نمایش آسان است وقتی کسی درگیر بحران بعدی نیست.
روش مشترک چهار مرحله‌ای برای حل اختلافات تربیتی
این مربی یک پروتکل ساده برای کاهش اختلافات بین والدین پیشنهاد می‌کند: ابتدا از متهم کردن یکدیگر به بدوالدی دست بردارید، سپس یک توافق آزمایشی ۱۴ روزه داشته باشید، بعد از آن ارزیابی کنید و در نهایت جلسه‌ای برای تنظیم مجدد قوانین برگزار کنید.
او معتقد است که وقتی شرایط سخت می‌شود، بهتر است یکی از والدین که آرام‌تر است مسئولیت را بر عهده بگیرد. مربی تربیتی دیگری به نام آمی کارلتون توصیه می‌کند که در مواقع خشم شدید شریک زندگی، بهتر است وارد بحث نشوید مگر در شرایط خطر و بعد از آرام شدن همه موضوع را بررسی کنید.
اهمیت ترمیم رابطه و درک متقابل
تحقیقات نشان می‌دهد حتی والدین بسیار هماهنگ، فقط حدود یک سوم زمان با کودک خود در هماهنگی کامل هستند. آنچه اهمیت دارد، ترمیم روابط پس از اختلاف است. سختگیری بیش از حد این مربی باعث شد همسرش به او بگوید: «ببین، او فکر می‌کند تو دوستش نداری.» او فهمید که سختگیری صرف نه احترام و نه استقلال ایجاد می‌کند، بلکه تنها فاصله می‌اندازد.
از آن زمان، آنها با هم به دنبال قوانینی رفتند که نه تنها برای فرزندانشان بلکه برای زندگی مشترکشان نیز مفید و مؤثر باشد.
