اغلب هنگام استفاده از کاغذ آلومینیومی این سوال پیش میآید که کدام طرف آن باید با غذا تماس داشته باشد؛ طرف براق یا مات؟ بسیاری بر این باورند که هر کدام از این دو رو کاربرد متفاوتی در پخت و پز دارد، اما واقعیت این است که تفاوت ظاهری این دو طرف ناشی از فرایند صنعتی تولید است و نه کاربردهای متفاوت در آشپزی.
در ابتدا، بلوکهای آلومینیوم که حدود هشت تن وزن دارند، به ورقهای نازک تبدیل میشوند. این ورقها با عبور از میان غلتکهای فولادی به تدریج نازکتر میشوند. وقتی ضخامت ورق به حد نهایی نزدیک میشود، احتمال پاره شدن آن زیاد است. برای جلوگیری از این مشکل، دو ورق به صورت همزمان از غلتکها عبور داده میشوند. در این حالت، دو طرف بیرونی ورقها که با غلتکهای صیقلی تماس دارند، سطحی براق پیدا میکنند و دو طرف داخلی که به هم چسبیدهاند، مات باقی میمانند.
بنابراین، تفاوت بین طرف براق و مات کاغذ آلومینیومی ناشی از یک فرایند مکانیکی است و هیچ پوشش یا ماده متفاوتی روی آنها وجود ندارد. از نظر انتقال حرارت، هر دو طرف از یک جنس فلز ساخته شدهاند و عملکرد مشابهی دارند. گرما عمدتاً از طریق تماس با ظرف و هوای گرم داخل فر منتقل میشود. اگرچه طرف براق کمی بیشتر اشعه مادون قرمز را منعکس میکند، اما این تفاوت به اندازهای نیست که بر زمان یا کیفیت پخت غذا تأثیر قابل توجهی بگذارد.
در مورد نگهداری غذا نیز، جهت قرارگیری کاغذ آلومینیومی اهمیت چندانی ندارد. آنچه از غذا محافظت میکند، جلوگیری از نفوذ هوا و رطوبت است، نه سطح براق یا مات کاغذ.
موارد استثنایی که جهت کاغذ اهمیت دارد
تنها استثنا در این زمینه، کاغذ آلومینیومیهای خاصی مانند نوع نچسب هستند که یک طرف آنها با پوششی ویژه برای جلوگیری از چسبیدن غذاها تولید میشود. در این موارد، بستهبندی معمولاً مشخص میکند که کدام طرف باید با غذا تماس داشته باشد و بهتر است این دستورالعملها رعایت شود.
برخی آشپزها نیز برای زیبایی، طرف براق را به سمت بیرون قرار میدهند، اما این صرفاً جنبه ظاهری دارد و تاثیری بر عملکرد کاغذ ندارد.
نکته مهم دیگر این است که هرگز نباید کاغذ آلومینیومی را با غذاهای اسیدی مانند گوجهفرنگی، لیمو یا مواد مارینه شده استفاده کرد و همچنین نباید آن را در مایکروویو قرار داد، زیرا ممکن است باعث جرقه زدن و آتشسوزی شود.




