<pبسیاری از زنان بالای 40 سال هنگام خوابیدن مشکلی ندارند اما در نیمه‌های شب ناگهان بیدار شده و نمی‌توانند دوباره به خواب بروند. این مشکل به ویژه در دوران نزدیک به یائسگی و یائسگی شایع‌تر می‌شود. طبق آمار سازمان بیمه سلامت، بین 43 تا 69 درصد زنان یائسه از اختلالات خواب رنج می‌برند و حدود 40 درصد آن‌ها دچار بی‌خوابی مزمن هستند.
دکتر مریم ساچتی، پزشک متخصص سلامت زنان، در ویدیویی توضیح می‌دهد که خواب در طول شب با بیداری‌های کوتاه‌مدت همراه است اما با افزایش سن و به خصوص در دوران پری‌منوپوز و یائسگی، این بیداری‌ها آگاهانه‌تر شده و بازگشت به خواب را دشوار می‌کنند. او تاکید می‌کند که این مسئله «تنها در ذهن شما نیست» و عوامل متعددی در آن نقش دارند.
تغییرات هورمونی و عوامل دیگر
<pکاهش هورمون‌های جنسی زنانه می‌تواند خواب را مختل کند. گرگرفتگی و تعریق شبانه باعث بیداری‌های مکرر می‌شوند. اضطراب و تغییرات خلقی که در این دوره شایع‌تر است، خوابیدن مجدد را سخت‌تر می‌کند. همچنین مشکلات ناحیه تناسلی یا نیاز مکرر به ادرار کردن می‌تواند خواب را تکه‌تکه کند.
علاوه بر این، خطر ابتلا به سندرم آپنه خواب پس از یائسگی افزایش می‌یابد، زیرا اثر محافظتی هورمون‌های زنانه روی راه‌های تنفسی کاهش می‌یابد. این سندرم در زنان همیشه با خرناس شدید همراه نیست و ممکن است با خستگی مداوم، سردرد صبحگاهی، مشکلات خلقی، بی‌خوابی یا خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز بروز کند.
چگونه از بیداری شبانه به بی‌خوابی مزمن جلوگیری کنیم؟
<pدکتر ساچتی توصیه می‌کند هنگام بیدار شدن در شب از نگاه کردن به ساعت خودداری کنید، زیرا این کار باعث محاسبه ساعات باقی‌مانده خواب و افزایش هوشیاری می‌شود. بهتر است ساعت و تلفن همراه را از دید دور نگه دارید تا از فکر کردن مکرر و رفتارهایی که بی‌خوابی را تشدید می‌کنند، جلوگیری شود و خواب به طور طبیعی بازگردد.
سازمان بیمه سلامت نیز توصیه می‌کند که برای جبران خواب از ماندن طولانی در تخت خودداری کنید، چرت‌های طولانی نداشته باشید و در صورت ادامه مشکلات خواب به پزشک مراجعه کنید.
اهمیت توجه به اختلالات خواب در یائسگی
بنیاد حمایت از سلامت قلب زنان هشدار می‌دهد که خواب ناکافی یا بی‌کیفیت می‌تواند خطر بیماری‌های قلبی و فشار خون بالا را افزایش دهد. بنابراین توجه به مشکلات خواب در دوران یائسگی و مشورت با متخصصان اهمیت زیادی دارد.
بی‌خوابی مزمن زمانی تشخیص داده می‌شود که حداقل سه شب در هفته به مدت بیش از سه ماه ادامه داشته باشد. اگر بیداری‌های شبانه مکرر همراه با خستگی، تحریک‌پذیری یا مشکلات تمرکز در طول روز باشد، مراجعه به پزشک برای یافتن علت و درمان مناسب ضروری است.
