<pتقریباً همه ما حداقل یک بار در جمع خانواده شاهد این بوده‌ایم که یکی از اعضا داستانی تکراری از کودکی را دوباره تعریف می‌کند؛ داستانی که همه بارها شنیده‌اند. این رفتار ممکن است آزاردهنده به نظر برسد، اما پژوهش‌های علمی دلایل جالبی برای آن ارائه کرده‌اند.
مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۹ در مجله Qualitative Psychology منتشر شد، نشان داد افرادی که هرگز داستان‌های خانوادگی را تعریف نمی‌کنند، اغلب تجربه‌های آسیب‌زای زندگی داشته‌اند. در مقابل، کسانی که بارها و بارها داستان‌های مشابه را در دورهمی‌های خانوادگی بازگو می‌کنند، معمولاً شخصیتی دارند که بر عملکرد و اثبات تعلق به یک هنجار فرهنگی تأکید دارد.
مطالعه دیگری که در همان سال توسط پژوهشگران دانشگاه اموری در آمریکا انجام شد، نشان داد تکرار داستان‌های خانوادگی، حتی اگر کلیشه‌ای باشند، اهداف مشخصی دارد. این کار به فرد کمک می‌کند تا پیوندهای خانوادگی خود را با نزدیکان، به ویژه والدین و فرزندان، تقویت کند، برخی ویژگی‌های شخصیتی را برجسته سازد و پیام‌های اخلاقی را به نسل‌های جوان منتقل کند؛ درست مانند یک درس زندگی پنهان در قالب داستان.
بنابراین، دفعه بعد که در یک دورهمی خانوادگی کسی داستانی تکراری را تعریف کرد، بهتر است با چشم‌انداز جدیدی به آن نگاه کنید؛ چرا که این رفتار به دلایل عمیق روانشناختی و فرهنگی انجام می‌شود و نقش مهمی در حفظ ارتباطات خانوادگی و انتقال ارزش‌ها دارد.
