<pیکی از چالش‌های رایج والدین این است که کودکشان در مدرسه بسیار مودب و آرام است اما در خانه رفتاری کاملاً متفاوت و دشوار دارد. در مدرسه، کودک قوانین را رعایت می‌کند، به دستورات معلمان گوش می‌دهد، با نظم صف می‌ایستد و تکالیفش را با دقت انجام می‌دهد؛ به‌طوری‌که به نظر می‌رسد یک کودک نمونه است. اما به محض ورود به خانه، همان کودک آرام تبدیل به فردی پرخاشگر و ناسازگار می‌شود؛ به سرعت عصبانی می‌شود، بهانه‌گیری می‌کند، با صدای بلند مخالفت می‌کند، اسباب‌بازی‌هایش را پرت می‌کند و رفتارهای ناپسندی از خود نشان می‌دهد.
روانشناس وینسنت ژولی این وضعیت را «سندروم کودک خوش‌رفتار» می‌نامد و توضیح می‌دهد که کودک در محیط مدرسه قوانین اجتماعی را یاد گرفته و به دلیل حضور در جمعی که کمتر با آن‌ها آشناست، رفتار مناسبی از خود نشان می‌دهد. اما در خانه، جایی که احساس امنیت و راحتی بیشتری دارد، بخش دیگری از شخصیت خود را بروز می‌دهد و رفتارهای آزادانه‌تر و گاهی چالش‌برانگیزتری دارد. این حالت شبیه به خستگی و رهایی است که بسیاری از بزرگسالان پس از یک روز کاری تجربه می‌کنند.
از نظر این روانشناس، این تفاوت رفتاری لزوماً نشانه‌ای از مشکل رشد کودک نیست بلکه بیشتر به چالش‌های خانواده مربوط می‌شود. برای مدیریت این وضعیت، ایجاد قوانین و چارچوب‌های مشخص در خانه که تا حدی با قوانین مدرسه هماهنگ باشد، می‌تواند مفید باشد. همچنین مراجعه به روانشناس می‌تواند به والدین کمک کند، اما هدف اصلی این مشاوره باید بهبود رفاه والدین باشد نه الزاماً تغییر رفتار کودک.
