پَن پِرِدو یا نان سوخته‌ای که بیرون آن طلایی و ترد و داخلش نرم و لطیف است، به نظر ساده می‌آید اما راز موفقیت آن در انتخاب نوع نان مناسب نهفته است. انتخاب نان تازه یا کهنه، ضخامت برش‌ها و نوع نان تاثیر زیادی در نتیجه نهایی دارد. نکته جالب این است که نوعی نان غیرمنتظره به نام مافین انگلیسی می‌تواند تجربه‌ای متفاوت و خوشمزه ایجاد کند.
چرا نان کهنه بهتر است؟
برای تهیه پَن پِرِدو خانگی، بهترین انتخاب نانی است که کمی کهنه شده باشد. نان کهنه رطوبت کمتری دارد و فضای کافی برای جذب مخلوط تخم مرغ و شیر را فراهم می‌کند بدون اینکه له شود. طبق توصیه‌های سایت‌های آشپزی، نان حداقل یک روزه یا چند روزه برای این کار مناسب‌تر است. نان تازه به دلیل رطوبت زیاد، مخلوط را جذب نکرده و به سرعت به حالت خمیری و له شده درمی‌آید.
اگر تنها نان تازه در دسترس است، می‌توان آن را چند دقیقه در فر خشک کرد تا برای تهیه پَن پِرِدو مناسب‌تر شود.
کدام نوع نان برای بافت نرم و دلپذیر بهتر است؟
پس از انتخاب نان کهنه، نوبت به نوع نان می‌رسد. بریوش به دلیل بافت غنی و نرم، طعمی لذیذ ایجاد می‌کند اما باید زمان خیساندن آن کوتاه باشد تا از پاره شدن جلوگیری شود. نان تست یا نان بافت‌دار و متراکم نیز گزینه خوبی است به شرطی که تازه نباشد.
برای طعم و بافتی روستایی‌تر، نان باگت یا نان روستایی کهنه انتخاب مناسبی است که ترکیبی از پوسته ترد و داخل نرم را به وجود می‌آورد. ضخامت برش‌ها نیز مهم است؛ برش‌هایی به ضخامت 1 تا 2 سانتی‌متر ایده‌آل هستند. برش‌های نازک بیش از حد مخلوط را جذب کرده و پاره می‌شوند و برش‌های خیلی ضخیم ممکن است وسطشان خام بماند.
از نان‌های بسیار اسفنجی و هوادار مانند چیاباتا باید پرهیز کرد چون سریع له می‌شوند.
مافین انگلیسی؛ راه‌حلی جالب و غیرمنتظره
وقتی نان باگت یا بریوش در دسترس نباشد، مافین انگلیسی می‌تواند جایگزین مناسبی باشد. یک روزنامه‌نگار حوزه غذا که این تجربه را به اشتراک گذاشته، توضیح می‌دهد که با مخلوطی از تخم مرغ، شیر و کمی عصاره وانیل، نیمه‌های مافین را در مخلوط فرو برده و سپس با فشار دادن با کاردک سرخ کرده است. نتیجه بسیار خوشمزه و رضایت‌بخش بوده است.
این روش ساده و سریع می‌تواند جایگزینی عالی برای نان‌های معمولی در تهیه پَن پِرِدو باشد.
