وقتی کودکی سه ساله به جای گفتن «مامان»، مادرش را با نام کوچک صدا میزند، این موضوع اغلب تعجبآور و گاهی حتی ناراحتکننده است. بسیاری از والدین در این شرایط نگران میشوند و میپرسند که آیا این رفتار نشانهای از قطع ارتباط عاطفی است یا خیر. روانشناسان اما در بیشتر موارد این رفتار را بخشی طبیعی از روند رشد کودک میدانند.
کودک در این مرحله در حال تقلید از آنچه میشنود است، نقشهای خانوادگی را آزمایش میکند و به دنبال کسب استقلال است. این تغییر در نحوه صدا زدن والدین معمولاً یک بازی زبانی است که کودک با آن سعی دارد واکنشهای اطرافیان را بسنجد. به همین دلیل، این رفتار به خودی خود نشانه کمبود محبت یا اختلال در پیوند عاطفی نیست.
دلایل رایج تغییر نامگذاری کودک
اولین دلیل، تقلید است. کودکان از طریق شنیدن و کپی کردن زبان اطرافیان یاد میگیرند. اگر در محیط خانه یا مدرسه همه مادر را با نام کوچک صدا میزنند، طبیعی است که کودک هم همین کار را انجام دهد. زبان بزرگسالان به عنوان الگویی مداوم برای کودکان عمل میکند.
دلیل دوم، جستجوی نقشهای خانوادگی است. کودک با تغییر نحوه صدا زدن، در حال آزمایش و شناخت جایگاه افراد خانواده است و میخواهد بداند هر کس چه نقشی دارد.
سومین دلیل، تلاش کودک برای کسب استقلال است. با استفاده از نام کوچک مادر، کودک نشان میدهد که او را به عنوان یک فرد مستقل و جدا از نقش «مامان» میبیند.
چه زمانی باید نگران شد؟
اگر این رفتار همراه با نشانههای دیگر فاصله عاطفی یا بیتوجهی باشد، ممکن است نشاندهنده یک مشکل باشد و در این صورت والدین باید هوشیار باشند و به دنبال کمک حرفهای باشند. اما در اکثر موارد، این مرحله به طور طبیعی و بدون نیاز به نگرانی خاصی گذرا است و کودک به تدریج نقشها و نامهای درست را میآموزد.
به گفته روانشناس اسپانیایی کونچیتا سیسی مارتین، بنیانگذار کلینیک سلامت روان، این رفتار بیشتر یک مرحله طبیعی در مسیر رشد و استقلال کودک است و جای نگرانی ندارد.
