آیا تا به حال شده به سگ یا گربه‌تان مانند یک دوست نزدیک صحبت کنید یا حتی رازهای خود را با آن‌ها در میان بگذارید؟ این رفتار که شاید به نظر یک عادت ساده بیاید، در واقع موضوعی است که روانشناسان به آن توجه ویژه‌ای دارند و آن را نشانه‌ای از نیاز عمیق انسان به ارتباط می‌دانند.
این گرایش بر پایه پدیده‌ای به نام انسان‌انگاری (anthropomorphism) استوار است؛ یعنی نسبت دادن ویژگی‌های انسانی به حیوانات. روانشناسان معتقدند این رفتار بسیار رایج است و نقش مهمی در تنظیم احساسات ما دارد؛ این کار باعث آرامش، تقویت حس همراهی و نظم بخشیدن به زندگی روزمره می‌شود.
صحبت با حیوانات خانگی؛ بازتابی از نیازهای عاطفی
آلبا لوپز کابلو، روانشناس بالینی از مادرید، می‌گوید: «صحبت کردن با حیوانات خانگی به گونه‌ای که انگار انسان هستند، رفتاری بسیار رایج است و پشت آن احساسات عمیقی وجود دارد. وقتی فردی اینگونه با حیوانش ارتباط برقرار می‌کند، در واقع نیازهای عاطفی و اجتماعی خود را در این رابطه بازتاب می‌دهد.»
او این رفتار را مشابه نحوه صحبت کردن با نوزادان می‌داند؛ ارتباطی که فراتر از محبت است و نشان‌دهنده جستجوی پیوند و همراهی است. با نسبت دادن نیت‌ها و تفسیر واکنش‌های حیوان، انسان‌ها ویژگی‌های انسانی به آن‌ها می‌دهند که باعث نزدیکی و احساس متقابل عاطفی می‌شود.
چه چیزی این عادت درباره شما می‌گوید و چه فوایدی دارد؟
لوپز کابلو تاکید می‌کند که این رفتار بیشتر در افراد حساس و همدل دیده می‌شود که توانایی ایجاد پیوندهای عمیق عاطفی دارند. همچنین این رفتار در دوره‌های تنهایی افزایش می‌یابد، زمانی که حیوان به عنوان یک منبع اطمینان و همراهی پایدار عمل می‌کند.
صحبت با حیوان خانگی مانند یک انسان، به معنای جستجوی ارتباط و همراهی بدون ترس از قضاوت است. مزایای این رفتار شامل بهبود سلامت روان، کاهش اضطراب، ایجاد آرامش، کاهش احساس تنهایی، تشویق به مراقبت‌های منظم و ایجاد فضایی برای بیان آزادانه احساسات است. برای بسیاری، حیوان خانگی به یک رازدار تبدیل می‌شود که کمک می‌کند احساسات خود را بهتر بیان کنند و استرس روزمره را مدیریت کنند.
حفظ تعادل در رابطه با حیوان خانگی؛ مرزها کجاست؟
کاتیا خیمنز مولینز، روانشناس اهل بارسلونا و صاحب چند سگ، تاکید می‌کند که هدف این نیست که حیوان را با انسان اشتباه بگیریم، بلکه باید از ابزارهای اجتماعی و عاطفی خود مانند همدلی، لحن صدا و نوبت صحبت کردن برای برقراری ارتباط با حیوان استفاده کنیم. این تعامل به تنظیم احساسات خودمان نیز کمک می‌کند.
او می‌گوید این رابطه باعث تقویت پیوند انسان و حیوان، کاهش استرس، افزایش حس همراهی، توسعه زبان عاطفی و بهبود سلامت کلی می‌شود. اما خط قرمز زمانی است که حیوان تنها منبع امنیت عاطفی فرد شود. لوپز کابلو هشدار می‌دهد که این می‌تواند به وابستگی عاطفی منجر شود و توانایی فرد در ایجاد روابط انسانی معنادار را محدود کند.
خیمنز مولینز جمع‌بندی می‌کند: «صحبت با حیوانات خانگی به گونه‌ای که انگار انسان هستند، یعنی به کارگیری توانایی‌های اجتماعی مانند زبان، همدلی و مراقبت برای برقراری ارتباط و تنظیم متقابل احساسات. در بیشتر موارد این رفتار سالم و مفید است و تنها زمانی مشکل‌ساز می‌شود که جایگزین روابط انسانی شود.»
اگر احساس تنهایی شدید دارید، حیوان خانگی تنها رازدار شماست و از ارتباط با دیگران اجتناب می‌کنید، مشورت با پزشک یا روانشناس می‌تواند به تعادل بهتر کمک کند، بدون اینکه از این پیوند ارزشمند با حیوان خود صرف‌نظر کنید.
