بیماری پارکینسون یکی از بیماری‌های مزمن نورودژنراتیو است که به تدریج باعث از بین رفتن نورون‌های خاصی در مغز می‌شود. در این بیماری، نورون‌های دوپامینرژیک واقع در ساقه مغز دچار تخریب می‌شوند که به کاهش تولید دوپامین منجر می‌گردد. این کاهش دوپامین به ویژه باعث بروز علائم حرکتی می‌شود اما محدود به آن‌ها نیست.
در فرانسه حدود ۲۷۲۵۰۰ نفر به پارکینسون مبتلا هستند و سالانه ۲۵۰۰۰ مورد جدید تشخیص داده می‌شود. علائم معمول این بیماری شامل لرزش‌های مشخصی است که در حالت استراحت و به صورت نامتقارن ظاهر می‌شوند، دشواری در شروع حرکت (آکینزی)، کندی حرکات، کوچک شدن و دشواری در نوشتن، و سفتی اندام‌ها مانند بازو یا پا (هیپرتونی) می‌باشد.
با این حال، بیماری پارکینسون تنها محدود به علائم حرکتی نیست. دکتر الکساندرا پرز سوریانو، متخصص نورولوژی در بارسلونا، تأکید می‌کند که این بیماری یک اختلال جامع‌تر است و علائم غیرحرکتی نیز می‌توانند سال‌ها قبل از بروز مشکلات حرکتی ظاهر شوند.
از جمله علائم غیرحرکتی شناخته شده می‌توان به از دست دادن حس بویایی و اختلالات رفتاری در خواب REM اشاره کرد که شامل صحبت کردن، زدن ضربه یا لگد زدن در خواب و بازسازی فیزیکی رویاها است. همچنین برخی علائم شایع دیگر که پس از سن ۶۰ تا ۶۵ سالگی باید مورد توجه قرار گیرند عبارتند از یبوست، فوریت ادراری، مشکلات گوارشی، افت فشار خون، دردهای غیرقابل توجیه، اضطراب، افسردگی و بی‌حالی.
تشخیص بیماری پارکینسون عمدتاً بر پایه معاینه بالینی و مشاهده سه علامت اصلی یعنی لرزش در حالت استراحت، سفتی عضلانی و کندی حرکات استوار است. در صورتی که نورولوژیست به پارکینسون مشکوک شود و علائم به حدی باشد که نیاز به درمان داشته باشد، پاسخ بیمار به داروهای ضدپارکینسون می‌تواند تأیید کننده تشخیص باشد.
