وینسنت درنسفیلد که در سن 110 سالگی زندگی می‌کرد، هنوز به تنهایی در خانه سه طبقه‌اش در نیوجرسی زندگی می‌کرد و از وضعیت جسمانی خود رضایت داشت. داستان طول عمر او توجه بسیاری را جلب کرده است، به‌ویژه آنکه برخی رسانه‌ها مدعی شده‌اند راز طول عمرش به خاطر «غذایی است که هرگز نخورده» است. اما واقعیت زندگی او بیشتر به عادات روزمره ساده‌ای مانند نوشیدن قهوه صبحگاهی، آشپزی خانگی و ارتباطات انسانی قوی مربوط می‌شود.
این فرمانده سابق آتش‌نشانی داوطلب، هیچ غذای خاصی را به طور کامل حذف نکرده بود، بلکه بیشتر بر یک روال ساده تأکید داشت: هر روز صبح یک فنجان قهوه، غذاهای خانگی با حداقل استفاده از محصولات صنعتی، نگرش مثبت و یک زندگی پر از عشق و دوستی. این ترکیب ساده و روزمره، در کنار سن بالای او، باعث شده بسیاری به دنبال یک راز مخفی باشند، اما واقعیت بیشتر شبیه مجموعه‌ای از عادات سالم است تا یک غذای معجزه‌آسا.
زندگی وینسنت درنسفیلد، ابرصدساله‌ای با قهوه صبحگاهی
وینسنت درنسفیلد که در 28 مارس 1914 به دنیا آمد و در 26 ژوئن 2024 درگذشت، 110 سال و 90 روز زندگی کرد. این سن توسط گروه تحقیقاتی ژرونتولوژی، شبکه‌ای بین‌المللی از متخصصان سالمندی، تأیید شده است. او در دسته بسیار نادری از افراد به نام ابرصدساله‌ها قرار می‌گیرد که سنشان به 110 سال یا بیشتر می‌رسد.
در شهر لیتل فالز نیوجرسی، او همچنان قادر بود سه طبقه خانه‌اش را بالا برود، غذاهایش را خودش آماده کند و به طور منظم با هفت نتیجه‌زاده‌اش دیدار کند. بخش عمده‌ای از زندگی او به فعالیت در آتش‌نشانی داوطلبانه اختصاص داشت. او می‌گفت: «آتش‌نشان‌ها… من دوستان زیادی پیدا کردم.» پس از فوت همسرش در سال 1992، این دوستی‌ها به او کمک کردند تا زندگی کند. او همچنین معتقد بود که «عشق باعث طول عمر می‌شود» و باور داشت که ازدواج و روابط دوستانه‌اش به اندازه تغذیه‌اش در طول عمرش نقش داشته‌اند.
تحقیقات علمی نیز نشان می‌دهد که فعال ماندن و داشتن روابط اجتماعی قوی می‌تواند از مغز محافظت کند و روند کاهش توانایی‌های شناختی و برخی بیماری‌های عصبی را به تأخیر بیندازد.
غذایی که تقریباً از آن پرهیز می‌کرد: محصولات فرآوری‌شده
رژیم غذایی وینسنت سختگیرانه نبود. او عاشق غذاهای ایتالیایی، شکلات، همبرگر، قهوه صبحگاهی و گاهی یک نوشیدنی بود. البته مصرف الکل باید با احتیاط انجام شود. آشپزی خود او باعث می‌شد کمتر به سراغ غذاهای فرآوری‌شده و آماده برود که معمولاً با چاقی و بیماری‌های مزمن مرتبط هستند.
او از کودکی در مزرعه بزرگ شده بود و می‌گفت: «شیر می‌خوردم و خوب غذا می‌خوردم چون در مزرعه کار می‌کردم. هنوز هم به آنجا سر می‌زنم و فکر می‌کنم این شروع خوبی برای استخوان‌ها و بدنم بود.» بنابراین عبارت «هرگز این غذا را نخورده‌ام» بیشتر به معنی «کمتر به سراغ محصولات صنعتی رفته‌ام» است.
مطالعات تغذیه نشان می‌دهد که سبک زندگی شامل مصرف غذاهای طبیعی و پخت خانگی معمولاً با سلامت بهتر همراه است، اما داستان فردی وینسنت به تنهایی نمی‌تواند دلیل قطعی باشد.
قهوه صبحگاهی، خوش‌بینی و روابط اجتماعی؛ عوامل مهم‌تر از ممنوعیت غذایی
قهوه صبحگاهی در زندگی وینسنت جایگاه ویژه‌ای داشت، نه به عنوان دارو بلکه به عنوان یک آیین آرامش‌بخش. کافئین هوشیاری را افزایش می‌دهد و قهوه حاوی ترکیبات آنتی‌اکسیدانی است. تحقیقات اپیدمیولوژیک نشان می‌دهد مصرف معتدل قهوه با کاهش مرگ و میر کلی مرتبط است، اما ثابت نشده که قهوه به تنهایی باعث طول عمر می‌شود.
نوشیدن قهوه در ساعات اولیه روز به کاهش مشکلات خواب کمک می‌کند، به ویژه برای افراد حساس. البته برخی افراد باید در مصرف کافئین محتاط باشند، مانند کسانی که مشکلات قلبی، فشار خون بالا، ریفلاکس، اضطراب شدید، خواب ضعیف یا بارداری دارند و بهتر است با نظر پزشک مصرف خود را تنظیم کنند.
در نهایت، داستان وینسنت درنسفیلد نشان می‌دهد که ترکیبی از فعالیت بدنی، روابط اجتماعی قوی، نگرش مثبت و پرهیز از مصرف زیاد غذاهای فرآوری‌شده، محیطی مناسب‌تر برای طول عمر فراهم می‌کند تا تمرکز صرف بر یک غذای خاص یا ممنوعیت غذایی.
