بسیاری از افراد سیب را با پوست می‌خورند و برخی دیگر ترجیح می‌دهند آن را پوست بکنند. این انتخاب بیشتر به سلیقه بستگی دارد، اما از نظر تغذیه‌ای خوردن پوست سیب چه مزایا و معایبی دارد؟ دکتر ژان-میشل لسر، پزشک متخصص تغذیه و غدد درون‌ریز، توضیح می‌دهد که از نظر ارزش غذایی، خوردن پوست سیب تفاوت چندانی ایجاد نمی‌کند.
در مطالعه‌ای که توسط دکتر لسر و همکارانش انجام شد، میزان فیبر، پلی‌فنول‌ها، ویتامین C و منیزیم در سیب‌های پوست‌کنده و پوست‌دار مقایسه شد. نتایج نشان داد که میزان این مواد در سیب‌های با پوست کمی بیشتر است، اما تنها تفاوت منیزیم از نظر آماری معنی‌دار بود و حتی این تفاوت در کل میوه ناچیز و در حد چند میلی‌گرم بود. پوست سیب تنها 5 تا 10 درصد وزن کل میوه را تشکیل می‌دهد، بنابراین حذف آن تأثیر زیادی بر ارزش غذایی ندارد.
آیا پوست سیب حاوی باقی‌مانده‌های سموم کشاورزی است؟
یکی از نگرانی‌های رایج درباره خوردن پوست سیب، وجود احتمالی باقی‌مانده‌های سموم کشاورزی است. دکتر لسر با اشاره به مطالعه خود می‌گوید که سیب‌های با پوست مقدار بیشتری از این مواد را دارند، اما هیچ‌یک از مقادیر اندازه‌گیری شده از حد مجاز فراتر نرفت و میزان مواجهه با این سموم بسیار کمتر از دوزهای روزانه مجاز بود. همچنین تحقیقات دیگر نشان داده‌اند که شستن سیب‌ها می‌تواند به کاهش برخی از این باقی‌مانده‌ها کمک کند.
بنابراین توصیه می‌شود سیب‌ها را قبل از مصرف با پوست، خوب بشویید و خشک کنید تا از میزان سموم سطحی کاسته شود.
با پوست یا بدون پوست؛ چگونه سیب بخوریم؟
برخی انواع سیب پوست ضخیم‌تری دارند که بهتر است قبل از خوردن پوست آنها جدا شود، مخصوصاً اگر قرار است خام مصرف شوند. در هنگام پختن سیب، نگه داشتن پوست یا جدا کردن آن بستگی به نوع دستور پخت دارد؛ مثلاً سیب‌هایی که با پوست در فر پخته می‌شوند، شکل بهتری حفظ می‌کنند.
دکتر لسر تأکید می‌کند که مهم‌ترین نکته مصرف سیب است، زیرا این میوه کم‌کالری (حدود 50 تا 55 کیلوکالری در هر 100 گرم) و سرشار از آب است. سیب منبع خوبی از فیبرها به ویژه پکتین است که به عملکرد صحیح روده و احساس سیری کمک می‌کند. همچنین حاوی پتاسیم است که در عملکرد عضلات و اعصاب نقش دارد و مقادیر کمی ویتامین C و ویتامین B9 نیز دارد. پلی‌فنول‌های موجود در سیب آنتی‌اکسیدان‌هایی هستند که از سلول‌ها در برابر استرس اکسیداتیو محافظت می‌کنند.
