الکسا ملاردو، خبرنگار آمریکایی، به مدت ۳۰ روز پیاده‌روی‌های روزانه‌اش را بدون هدفون و هرگونه محرک صوتی انجام داد تا تاثیر سکوت را بر ذهن و روح خود تجربه کند. او که پیش‌تر عادت داشت هنگام پیاده‌روی به پادکست گوش دهد یا با مادرش صحبت کند، تصمیم گرفت این عادت را کنار بگذارد و فقط در سکوت قدم بزند.
در ابتدا، این تغییر برایش دشوار بود. سکوت طولانی در طول پیاده‌روی که معمولاً ۴۵ دقیقه تا یک ساعت طول می‌کشید، باعث شد احساس کسالت و تمایل به کوتاه کردن مسیر داشته باشد. ذهنش به جای لذت بردن از لحظه، درگیر افکار کاری و فهرست کارهای روزانه می‌شد. دکتر سم زند، روانپزشک، توضیح می‌دهد که مغز ما به محرک‌های صوتی و تصویری عادت کرده و حذف آن‌ها باعث کاهش دوپامین و احساس کسالت می‌شود.
اما با گذشت سه هفته، الکسا توانست آرام آرام به این سکوت عادت کند و به جای تلاش برای پر کردن ذهن با افکار مختلف، شروع به توجه به محیط اطرافش کرد. او به تماشای درختان، برگ‌ها و تزئینات محله پرداخت و افکارش را به موضوعات خوشایند مانند سفرهای آینده و برنامه‌های آخر هفته معطوف کرد. این تغییر به او کمک کرد تا از پیاده‌روی‌هایش بیشتر لذت ببرد و سکوت را فرصتی برای آرامش و تفکر مثبت بداند.
دکتر زند به فواید پیاده‌روی در سکوت اشاره می‌کند که شامل بازنشانی سیستم عصبی، کاهش هورمون‌های استرس و افزایش ترشح انتقال‌دهنده‌های عصبی بهبوددهنده خلق است. همچنین این روش می‌تواند بر فشار خون، کیفیت خواب و انعطاف‌پذیری شناختی که توانایی مغز در تغییر تمرکز است، تاثیر مثبت داشته باشد.
الکسا پس از پایان این تجربه نتیجه‌گیری می‌کند که نیازی نیست همیشه موسیقی یا پادکست همراه باشد، بلکه یادگیری لذت بردن از لحظات بدون محرک‌های بیرونی می‌تواند به سلامت روان کمک کند و به ما بیاموزد که لازم نیست هر لحظه زندگی‌مان پر از صدا و فعالیت باشد.
