اریکا کومیسار، روانشناس و روانکاو اهل نیویورک، با دیدگاهی متفاوت درباره توازن بین کار و زندگی خانوادگی مطرح می‌کند که هدف اصلی زندگی باید کار کمتر و درآمد بیشتر باشد. او معتقد است که اولویت والدین نباید عملکرد شغلی باشد، بلکه باید زمان بیشتری را به فرزندانشان اختصاص دهند.
در مصاحبه‌ای که در پادکست Triggernometry در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۵ منتشر شد و سپس در روزنامه اسپانیایی El Confidencial در ۱۹ مارس ۲۰۲۶ بازتاب یافت، کومیسار بر اهمیت بازسازی زندگی برای ایجاد زمان واقعی خانوادگی تأکید می‌کند. این پیام برای بسیاری از والدین، به‌ویژه در فرانسه، چالشی جدی است، چرا که آن‌ها کنترل چندانی روی ساعات کاری خود ندارند و نگرانند که جای خالی والدین با استفاده بیش از حد از صفحه‌نمایش‌ها پر شود.
کار کمتر، زمان بیشتر با فرزندان
اریکا کومیسار بارها تأکید می‌کند که والدین باید «برای کار کمتر کار کنند» و حتی می‌گوید: «اگر باید کار کنی، کمتر کار کن». منظور او کنار گذاشتن درآمد نیست، بلکه یافتن مدل کاری کارآمدتر است. به عنوان مثال، او پیشنهاد می‌دهد که شاید بتوان کاری را انتخاب کرد که دستمزد ساعتی بالاتری داشته باشد اما ساعات کاری کمتری نیاز داشته باشد، تا والدین بتوانند زمان بیشتری با فرزندانشان بگذرانند.
حضور والدین برای او فقط یک مفهوم انتزاعی نیست، بلکه به معنای حضور فیزیکی و عاطفی واقعی و بدون حواس‌پرتی است که سلامت عاطفی کودکان را شکل می‌دهد.
شب‌ها و تعطیلات؛ زمانی که متعلق به فرزندان است
یکی از جملات کلیدی کومیسار که بسیاری از والدین را تحت تأثیر قرار داده این است: «وقتی عصر به خانه برمی‌گردی، متعلق به فرزندانت هستی. تعطیلات آخر هفته‌ات متعلق به فرزندانت است. این حرف برای والدین شنیدن سختی است.» او یادآور می‌شود که روز کاری بخش عمده‌ای از زمان بیداری را می‌گیرد و باقی زمان باید به فرزندان اختصاص یابد، حتی اگر فقط یک ساعت باشد.
این ایده می‌تواند به شکل ایجاد چند روتین ساده عملی شود، به ویژه زمانی که وقت محدود است: اختصاص ۱۵ تا ۲۰ دقیقه بازی یا گفتگو بدون تلفن همراه هنگام بازگشت به خانه، خواندن داستان کوتاه هر شب برای حفظ ارتباط منظم، یا تعیین زمانی مشخص در تعطیلات آخر هفته (مثلاً صبحانه یا پیاده‌روی) که فقط به فرزند اختصاص دارد.
جایگزینی فناوری به جای حضور والدین؛ هشدار جدی
کومیسار هشدار می‌دهد که نبود طولانی‌مدت والدین در خانه خلأ عاطفی ایجاد می‌کند که فناوری به سرعت آن را پر می‌کند. او صریح می‌گوید: «اگر تو نباشی، صفحه‌نمایش‌ها جای تو را می‌گیرند.»
او توضیح می‌دهد که اگر والدین برای تحریک، تعامل و صحبت با کودک حضور نداشته باشند، کودک ناچار است با فناوری ارتباط برقرار کند. به عبارت دیگر، صفحه‌نمایش نه تنها وسیله تفریح، بلکه جایگزین تعامل انسانی می‌شود.
کومیسار با اشاره به مصاحبه‌هایش در رسانه‌های مختلف اسپانیایی، تأکید می‌کند که اگر والدین در طول روز فرصت دیدار با فرزندانشان را نداشته‌اند، باید در زمان‌های باقی‌مانده حداکثر حضور و کیفیت را داشته باشند. او والدین را تشویق می‌کند که حتی اگر مجبور باشند شغلی با دستمزد ساعتی بالاتر ولی ساعات کاری کمتر انتخاب کنند، این کار را انجام دهند تا بتوانند زمان بیشتری را به فرزندان اختصاص دهند.
برای بسیاری از خانواده‌ها، این موضوع در عمل به مجموعه‌ای از انتخاب‌های کوچک هفتگی تبدیل می‌شود؛ مثلاً پاسخ دادن به یک ایمیل کاری آخر شب یا صرف چند دقیقه کنار تخت کودک برای شنیدن داستان روزانه‌اش.
