از دهه ۱۹۹۰، روش لیزیک (LASIK) به عنوان راهکاری موثر برای اصلاح مشکلات بینایی مانند نزدیک‌بینی، آستیگماتیسم و دوربینی شناخته شده است. در این روش، جراح ابتدا یک لایه نازک از سطح قرنیه به ضخامت ۱۰۰ تا ۱۳۰ میکرون برش می‌دهد و سپس با استفاده از لیزر، شکل قرنیه را به منظور اصلاح عیب انکساری چشم تغییر می‌دهد.
اما گروهی از پژوهشگران کالج اوکسی‌دنتال در کالیفرنیا، در حال توسعه روشی کاملاً متفاوت هستند که بدون نیاز به برش یا لیزر، می‌تواند نتایج مشابهی را فراهم کند. ایده اصلی آن‌ها نرم کردن موقت قرنیه با استفاده از جریان الکتریکی ضعیف و سپس شکل‌دهی مجدد آن بدون برداشتن بافت است. این روش که «بازشکل‌دهی الکترومکانیکی قرنیه» نام دارد، تاکنون روی چشم‌های جدا شده خرگوش‌ها آزمایش شده است.
در این آزمایش‌ها، تنها حدود یک دقیقه زمان لازم بود تا با استفاده از یک لنز خاص ساخته شده از پلاتین، انحنای قرنیه تغییر کند. این لنز دارای قطعه‌ای منحنی از پلاتین است که شکل دلخواه برای قرنیه را ایجاد می‌کند.
چرا این روش اهمیت دارد؟
قرنیه، بخش شفاف جلوی چشم است که نقش کلیدی در هدایت نور به شبکیه دارد. انحنای نامناسب قرنیه باعث می‌شود نور به درستی متمرکز نشود و دید تار شود. روش لیزیک با برداشتن لایه‌ای نازک از قرنیه، شکل آن را اصلاح می‌کند، اما این فرایند برش قرنیه را ضروری می‌سازد.
در مقابل، روش جدید تلاش می‌کند بدون برداشتن هیچ بافتی، قرنیه را به طور موقت نرم کند تا بتوان آن را به شکل دلخواه مدل‌سازی کرد. این کار با استفاده از الکترودها و لنزی با قطعه پلاتینی انجام می‌شود که انحنای مورد نظر را به قرنیه منتقل می‌کند.
نتایج اولیه و مراحل بعدی
این تکنیک روی ۱۲ چشم خرگوش آزمایش شده است که در ۱۰ مورد آن‌ها شرایط نزدیک‌بینی شبیه‌سازی شده بود. در تمامی این موارد، بازشکل‌دهی قرنیه توانست قدرت کانونی مورد نظر را به دست آورد. با این حال، این فناوری هنوز در مرحله آزمایشی است زیرا آزمایش‌ها روی چشم‌های جدا شده انجام شده‌اند.
اکنون تیم پژوهشی مجوز انجام آزمایش‌های بیشتر روی چشم‌های زنده خرگوش را دریافت کرده است تا پایداری تغییرات قرنیه در طول زمان و عوارض احتمالی آن را بررسی کنند. این گام‌ها برای اطمینان از ایمنی و اثربخشی روش قبل از کاربرد بالینی ضروری است.
