دو دانشجوی دانشگاه نورث‌ایسترن در بوستون پروژه‌ای نوآورانه را آغاز کرده‌اند که در آن از گیاه مهاجم مرداب به نام Phragmites australis برای ساخت بسترهای شناور استفاده می‌شود تا از سواحل شهری در برابر فرسایش و امواج محافظت کند. این پروژه که «امرالد توتو» نام دارد، با جمع‌آوری این گیاه مهاجم و تبدیل آن به تکه‌های شناور، بستری برای رشد گیاه بومی Spartina alterniflora فراهم می‌کند که به تثبیت خاک و کاهش انرژی امواج کمک می‌کند.
اگرچه این گیاه مهاجم به‌طور معمول به عنوان عاملی مخرب شناخته می‌شود که گونه‌های بومی را خفه می‌کند و مدیریت مناطق مرطوب را دشوارتر و پرهزینه‌تر می‌سازد، تیم پروژه آن را به عنوان منبعی زیستی ارزشمند می‌بیند که می‌تواند به بازسازی مرداب‌های بومی و حفاظت از سواحل کمک کند. این مرداب‌های زنده علاوه بر کاهش فرسایش، نقش مهمی در ذخیره کربن و فراهم کردن زیستگاه برای حیات وحش ساحلی دارند.
از سال 2025، نمونه‌های اولیه این بسترهای شناور در امتداد چلسیا کریک و شرق بوستون نصب شده‌اند و نتایج آزمایش‌ها درباره میزان فرسایش و تنوع زیستی قبل و بعد از نصب، تعیین‌کننده ادامه پروژه خواهد بود.
مقایسه زیرساخت‌های طبیعی و مصنوعی
در شهرهای بزرگ ساحلی، معمولاً از دیوارهای بتنی و سنگ‌چین‌ها برای مقابله با پیشروی دریا استفاده می‌شود. اما گابریل سیرا، طراح پروژه، این روش‌ها را با زیرساخت‌های مبتنی بر طبیعت مقایسه می‌کند و می‌گوید: «زیرساخت‌های مصنوعی در ابتدا بسیار مقاوم هستند اما با گذشت زمان ضعیف می‌شوند، در حالی که زیرساخت‌های طبیعی با رشد و گسترش ریشه‌ها قوی‌تر می‌شوند.»
در پروژه امرالد توتو، گیاه Spartina alterniflora با ریشه‌های خود شبکه‌ای متراکم در بسترهای ساخته شده ایجاد می‌کند که به تثبیت رسوبات کمک می‌کند و مانع از حرکت ساختارهای شناور می‌شود.
روش اجرایی و چالش‌ها
تیم دانشگاه نورث‌ایسترن بوته‌های Phragmites australis را از مرداب‌های اطراف قطع کرده و به صورت تکه‌های سه متری به هم متصل می‌کند تا بسترهای شناور بسازد. سپس گیاه بومی Spartina alterniflora را در این بسترها می‌کارد. برای جلوگیری از جابجایی این ساختارها، از میخ‌های چوبی و گاهی سنگ استفاده می‌شود تا ریشه‌ها فرصت تثبیت در بستر را داشته باشند.
این رویکرد علاوه بر مقابله با بحران اقلیمی، نمونه‌ای از استفاده خلاقانه از منابع طبیعی برای حفاظت از محیط زیست است.
محدودیت‌ها و نکات مهم
زیرساخت‌های مبتنی بر طبیعت به جای مصالح ساختمانی، از موجودات زنده برای تثبیت سواحل و کاهش امواج استفاده می‌کنند. با این حال، سازمان ملی اقیانوسی و جوی آمریکا (NOAA) هشدار می‌دهد که اثر حفاظتی مرداب‌ها به عوامل متعددی مانند عمق آب، عرض مرداب و تراکم گیاهان بستگی دارد.
از این رو، پروژه امرالد توتو با دقت بخشی از گیاه مهاجم را برداشت می‌کند بدون اینکه آن را در محیط پخش کند و در عین حال گونه‌های بومی را بازسازی می‌کند. این نکته اهمیت زیادی دارد چون در آمریکای شمالی Phragmites معمولاً مهاجم است، اما در کشورهای دیگر مانند فرانسه ممکن است بومی باشد و بنابراین نمی‌توان این روش را بدون بررسی‌های دقیق و چارچوب قانونی اجرا کرد.
در نهایت، حفاظت بهتر از سواحل به کاهش خسارات ناشی از سیلاب‌ها برای ساکنان مناطق ساحلی کمک می‌کند که اهمیت زیادی برای سلامت عمومی دارد.
