پرورش کودکی شاد، باهوش و سالم یکی از مهم‌ترین ماموریت‌های زندگی است. اما نکته ناامیدکننده این است که هیچ «دستورالعمل رسمی» و قطعی برای تربیت فرزندان وجود ندارد و هر والد باید با آزمون و خطا، تجربه و اصلاح روش‌های خود، راه درست را پیدا کند.
در این میان، روانشناس بالینی هلن رومانو که تخصص ویژه‌ای در زمینه آسیب‌های دوران کودکی دارد، درباره یک رفتار رایج والدین هشدار می‌دهد: والدینی که به شدت تلاش می‌کنند فرزندشان را از هر خطری محافظت کنند و به اصطلاح «والد کلاه‌خود آبی» هستند.
رومانو می‌گوید: «باید مراقب بود که به والدینی تبدیل نشویم که مانند سربازانی هستند که می‌خواهند همه خطرات را پیش‌بینی و از فرزندشان در برابر هر ناراحتی محافظت کنند. این رفتار ممکن است در شرایط بحرانی موقتی منطقی باشد، اما اگر دائمی شود، کودک در محیطی پر از ترس بزرگ می‌شود و هرگز فرصت نمی‌یابد که مهارت‌های مقابله با مشکلات را یاد بگیرد. او نمی‌تواند به جهان و به خود اعتماد کند.»
او تأکید می‌کند که والدگری یعنی اجازه دادن به کودک برای تجربه کردن سختی‌ها و چالش‌ها، در حالی که والد در کنار او حضور دارد و در صورت بروز مشکل حمایت می‌کند، اما نباید همه چیز را از پیش پیش‌بینی و کنترل کند.
چگونه از وضعیت «والد کلاه‌خود آبی» خارج شویم؟
روانشناس توصیه می‌کند والدینی که خود را در این وضعیت می‌بینند، باید زمانی را برای خود اختصاص دهند و فضای روانی‌شان را بازسازی کنند. بسیاری از والدین در حالت هوشیاری بیش از حد نسبت به عملکرد خود هستند و دائم خود را سرزنش می‌کنند که کارها را اشتباه انجام داده‌اند. این خودانتقادی خسته‌کننده است.
رومانو می‌گوید: «به والدین توصیه می‌کنم فضایی برای خود پیدا کنند؛ مکانی، فعالیتی یا لحظه‌ای که به آن‌ها امکان تغذیه روحی بدهد. والد باید مراقب خودش باشد تا بتواند برای فرزندش در دسترس و حمایتگر باقی بماند.»
این دیدگاه به والدین کمک می‌کند احساس گناه کمتری داشته باشند و با آرامش بیشتری نقش خود را ایفا کنند.
